میگویند گه حرمت امامزاده را باید متولی آن نگاه دارد ، حرفی کاملا درست وحساب شده است . دیروز بعد از چند مدتی رفته بودم تئاتر شهر تا کار یکی از دوستان را ببینم ولی حالم چنان بدشد که بیا وببین چون از کسانیکه آن دور واطراف جمع بودند و از دختران وپسران جوانی که بهرحال گویا از دانشجویان تئاتر هم بودند چنان رفتارهای زشت وناپسند دیدم که واقعا شرمم می آید که واگویه نمایم ولی آنچه شرط بلاغ است باید گفت .

بی رو در بایستی راجع به تئاتر باید گفت که مشکلات ومصائب این هنر فراوان است و چه بسا فراوانتر !! ولی به نظر من منتقد که واقعا به این هنر عشق میورزم یک مشکل اصلی بر سر راه آن این است که هر کس را صرف ادعای شناخت از این هنر با آغوش باز میپذیرند ودر وادی نقش آفرینی او را وارد میکنند.

این خود اول خطر کردن است چرا که چون صرف چهره یا صدا وتیپ و قیافه و جسارت  آدمهای نسل نو را وارد این وادی میکنیم واین کار که انجام شد آنوقت تازه نمی دانیم به آنان چه چیزی عرضه کنیم یک فضای کاملا آزاد و رها شده و بی هیچ قید وبند ومعرفت و اخلاق و آیین وسنت حسنه ای که بتواند حداقل شان هنری را مراعات کرده وجلوهء منزه و مهذبی از هنر ارایه دهد .

این واقعا یک ظلم بزرگ در حق هنر تئاتر است ، این جلوه های نفسانیت که هنر تئاتر بهانه ای باشد برای ورود بحریم دیگران و زیر پا گذاردن شرع و آیین اسلام !! اینکه هنرمندنماهای جوان ما بخواهند از طریق هنر مقدس تئاتر بخواهند روابط آزاد بین دختران وپسران را توجیه نمایند و آنهم در علن دختر وپسر بغل همدیگر بنیشینند و باهم دست بدهند و از احساس آزادی فوق العاده این رابطه لذت ببرند و سیگار بکشند وبدحجابی کنند و باهم بگویند وبخندند و نفس کج اندیش را اقناع نمایند این ظلم بزرگ در حق تئاتر است .

سئوال این است که آیا تئاتر جای این مرودات وتعاملات نفسانی و دنیایی است یا جای معرفت واخلاق و زمام زدن به نفس سرکش میباشد ؟؟ تئاتر جای این جلوه های بی معرفتی و بد اخلاقی های مذموم اجتماعی است یا نه بر عکس محل تجلی معروفات انسانی و خلق و خوی آراسته گان می باشد ؟ سئوال اینجاست که اگر تئاتر چنین بوده و چاره ای از این ماندن با چنین رفتار ناهنجار و برداشت غلط از آزادی در حوزهء آن نمی باشد باید آنرا همچنان  در این حوزهء بی فرهنگی وبی معرفتی رها نمود؟ این خطرناک است که زمام تئاتر را بدست بی اخلاقان و بی معرفتان بسپاریم و از آن برآیندی بقول خود تئاتریهای روشنغکر کاتارسیس یا تزکیهء اخلاقی انتظار داشته باشیم !! خنده دار نیست ؟؟ به نظر شما چکار باید بکنیم که تئاتر و کارکرد آنرا بیش از این ملوث و آلوده بوساوس نفسانی نبینیم؟ دو کار باید انجام داداولی اینکه باید محیط تئاتر را شدیدا نزیه کرد باید هر گروه تئاتری را واجد مرامنامهء اخلاقی نمود وهمهء عوامل را ملزم برعایت آن نمود . این مرامنامهء اخلاقی را باید همهء اهالی تئاتر ایران رعایت نمایند عزم همهء ما تئاتریها باید افزودن بر تاثیرات اخلاقی واجتماعی ومعرفتی آن باشد نه کاستن از آن !! بنابراین تئاتر را نباید حوزه ای تصور کرد که افرادی مغرض میتوانند با ورود درآن به سرکشی و آلودگیهای خود دامن بزنند .

هر کس میخواهد چنین کند بداند که تئاتری نیست و بیخود خود را به تئاتر سنجاق نکند،

البته آن نگاه به افق های بلند برای تئاتر که اصلا وجود ندارد چرا که تئاتر ملفوف شده به یک سری نگاههای ناقص وبی خاصیتی که نه هنر است ونه نیست و تجلی ناقص آن در ادوار گذشته تابحال سبب شده که هیچ دیدگاه روشنی راجع به آن وجود نداشته باشد .

مطمئنا تا این دیدگاه نفسانی و مادی و هنرمند محورانه بی هویت وبی معرفت بر آن حاکم است تئاتر چیزی بهتر از اینی که هست نخواهد بود وتداوم این وضعیت یعنی قرار گرفتن آن بر لبهء سقوط فرهنگی ، کلام آخر حیف است نگذاریم چنین شود جز این باد . والسلام %